Περί μητρότητας…

PRECIOUSQUESTS (4)

Θυμάμαι ότι όταν ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί, όλα έμοιαζαν λίγο αλλόκοτα. Καθώς μεγάλωνε η κοιλιά μου, διασκέδαζα να τη βλέπω να κινείται περίεργα από τις κινήσεις του μικρού πλάσματος που μεγάλωνε μέσα μου, αλλά για κάποιο λόγο, δεν ένιωθα το σύνδεσμο σε τόσο μεγάλο βαθμό. Για άλλες γυναίκες το αίσθημα της μητρότητας γεννιέται με τη σύλληψη, σε άλλες υπάρχει με το που φτάνεις σε μια «κατάλληλη ηλικία» και «χτυπάει το βιολογικό σου ρολόι» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Άλλες απλά βλέπουν παιδιά κι αλλάζουν δρόμο. Δεκτό και σεβαστό κι αυτό.

Εγώ ανήκα στις γυναίκες που δεν είχαν σκεφτεί ποτέ σοβαρά το θέμα της μητρότητας. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι απλά είχε εμφυτευτεί η ιδέα στο μυαλό μου, βάσει κοινωνικών προτύπων, παρά από προσωπική επιλογή. Βρίσκεις σύντροφο -> παντρεύεσαι -> κάνεις παιδιά. Σωστά; Για άλλους ναι, για άλλους όχι. Τουλάχιστον εγώ εκεί έχω καταλήξει. Για άλλους αυτό το πλάνο είναι το σωστό, για άλλους αποδεικνύεται καταστροφικό.

Αλλά, ας μην ξεφεύγω από τον αρχικό μου στόχο.

Εγώ ένιωσα «μάνα» όταν πρωτοαντίκρυσα το πρώτο μου παιδί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Ήταν η στιγμή που άλλαξε η κοσμοθεωρία μου. Σα να είχα ένα κτίσμα μέσα μου που γκρεμίστηκε κι αναδιαμορφώθηκε, σχηματίζοντας μία τελείως διαφορετική εικόνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις στιγμές. Τις έχω στο μυαλό μου σαν χτες κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Παρακολουθούσα με απίστευτη ανυπομονησία τις μαίες να την έχουν πάρει παραπέρα, να την καθαρίζουν, να τη ζυγίζουν και δεν έδινα την παραμικρή σημασία στο «ράψιμο» που γινόταν εκεί κάτω. Την άκουγα να κλαίει κι ένιωθα διαλυμένη, παραδομένη, ένιωθα απόλυτα δική της. Ο χρόνος που πέρασα στο δωμάτιο ανάνηψης μου φάνηκε αιώνας. Ανυπομονούσα, περίμενα, χαζογελούσα. Θυμάμαι τα λόγια που είπα στον άντρα μου όταν με πήγαν να τον δω (καισαρικάκιας γαρ): «Την είδες;;; Δεν είναι τέλεια;; Είναι τέλεια!!» Κι έγνεφε καταφατικά μέσα στα δάκρυα, με φιλούσε ξανά και ξανά και κουνούσε το κεφάλι. Τώρα που το σκέφτομαι, συνειδητοποιώ πόσο διαφορετικός ήταν κι αυτός εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Έγινε πατέρας, κι αυτό τα άλλαξε όλα. Δεν τον είχα δει ποτέ να κλαίει μέχρι τότε.

Untitled design

Οι μέρες που πέρασαν ήταν απερίγραπτες. Οι ορμόνες είχαν τρελαθεί. Περνούσαν βράδια που θήλαζα κι έκλαιγα μαζί. Περνούσαν από το μυαλό μου όλοι οι κίνδυνοι, όλες οι κουλαμάρες που είχα κάνει κι εγώ μεγαλώνοντας και με άγχωνε η ιδέα ότι δεν μπορούσα να την προστατεύσω από τα πάντα. Ήταν ένα μίγμα άγχους κι απίστευτης χαράς. Απίστευτου μεγέθους χαράς. Δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι ήταν δικό μας παιδί. Την κοιτούσα και μου φαινόταν μαγική. Ήταν απίστευτο το πώς ηρεμούσε στην αγκαλιά μου, με κολάκευε το πώς με έψαχνε για να την ηρεμήσω, να την ταΐσω, να τη νανουρίσω. Ήμουν κάποια σημαντική. ‘Ημουν η μαμά της. Και τότε ήταν και η φάση που ένιωσα εξαιρετικά ευάλωτη. Αν πάθαινε κακό, αυτό θα με τελείωνε. Δεν ήμουν πια μόνο υπεύθυνη για τον εαυτό μου. Είχα κι ένα πλάσμα, ανήμπορο, που βασιζόταν σε μένα.

Ένιωσα ότι πλέον η καρδιά μου, η ψυχή μου, είχε βγει από το σώμα μου και περιφερόταν εκεί έξω. Και ήταν εκτεθειμένη όσο ποτέ.

Δεν πέρασα επιλόχειο κατάθλιψη. Ούτε κατά διάνοια. Ήμουν τυχερή. Αλλά μπορώ να καταλάβω πόσο εύκολο είναι να την περάσει κανείς. Και πόσο δεν είναι στο χέρι του.

Η μητρότητα είναι απίστευτα αντιφατική. Πολυπρόσωπη, κουραστική (ώρες ώρες εξοντωτική), μαγική και απίστευτα γήινη ταυτόχρονα. Ενώ, ας πούμε, το ότι μπορείς να θρέψεις έναν άνθρωπο από το ίδιο σου το σώμα μοιάζει απίστευτο, την ίδια στιγμή δίνει την αίσθηση ότι είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Και είναι.

Μέσα από τη μητρότητα έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου που δεν φανταζόμουν καν ότι υπάρχουν. Ένιωσα πιο δυνατή και πιο αδύναμη ταυτόχρονα. Ένιωσα ότι μπορούσα να γίνω μάνα για κάθε παιδί που με είχε ανάγκη. Σα να είχα το καθήκον να προσφέρω σε κάθε παιδί αυτά που ενδεχομένως είχε στερηθεί. Παράλληλα, άρχισαν να με διαλύουν οποιεσδήποτε ειδήσεις περιείχαν κακοποίηση παιδιού. Έγινα υπερευαίσθητη.

Και δεν έχει να κάνει μόνο με τη γέννηση ενός παιδιού, αυτή καθαυτή. Όταν αναλαμβάνεις με οποιονδήποτε τρόπο την ανατροφή ενός παιδιού και μπαίνεις στον κόσμο του, νιώθεις το βάρος της ευθύνης και δέχεσαι τις χαρές και τις αγωνίες αυτής της συνύπαρξης, μπαίνεις αυτομάτως στο ρόλο του γονέα. Αυτό το ρόλο που τις μισές μέρες νομίζεις ότι τα κάνεις όλα λάθος.

Και το μοναδικό σου ταξίδι ξεκινάει. Και θέλει γερά κότσια.

Και πολλή αγάπη. Η οποία, όπως συνειδητοποίησα με τη γέννηση και του δεύτερου παιδιού, είναι αστείρευτη. Δε μοιράζεται, απλά αγκαλιάζει και το επόμενο παιδί κι όσα παιδιά ακολουθήσουν μετά. Γιατί δεν έχει όρια. Δε γίνεται να έχει.

Χρόνια πολλά, λοιπόν, μαμάδες! Όπου κι αν είστε, όπως κι αν είστε, σε όποιες συνθήκες κι αν μεγαλώνετε τα παιδιά σας. Χρόνια σας πολλά.

 

3 thoughts on “Περί μητρότητας…

  1. My Little World Μαΐου 16, 2017 / 12:09

    Οι σκέψεις σου με εκφράζουν απόλυτα, έχω νιώσει (και νιώθω) όλα όσα περιγράφεις και κάθε μέρα η αγάπη μου για τα παιδιά μου γίνεται ολο και πιο δυνατή, αστείρευτη όπως είπες!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Daphnie Μαΐου 17, 2017 / 10:35

    […με άγχωνε η ιδέα ότι δεν μπορούσα να την προστατεύσω από τα πάντα. Ήταν ένα μίγμα άγχους κι απίστευτης χαράς. Απίστευτου μεγέθους χαράς. ….]
    ωωω…έτσι ακριβώς!
    ¨οσο για το «Παράλληλα, άρχισαν να με διαλύουν οποιεσδήποτε ειδήσεις περιείχαν κακοποίηση παιδιού» απλά δεν το αντέχω πια.. δεν βλέπω ούτε καν ταινίες που παίζουν παιδιά (γιατί κάτι θα έχει η ταινία που θα τα κάνει να στεναχωρηθούν και απλά δεν το αντέχω… άστα…)

    Μου αρέσει!

    • Elliecious Μαΐου 17, 2017 / 18:01

      Ετσι. Κάθε φορα που τολμάω να δω ταινία με παιδια, πατάω τα κλάματα και λέω για πλάκα ότι «η μητρότητα με κατέστρεψε». Και τίποτα να μην παθαίνουν τα παιδια, το δάκρυ-κορόμηλο! Τι κακό ειναι αυτό!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s