Περί μητρότητας…

PRECIOUSQUESTS (4)

Θυμάμαι ότι όταν ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί, όλα έμοιαζαν λίγο αλλόκοτα. Καθώς μεγάλωνε η κοιλιά μου, διασκέδαζα να τη βλέπω να κινείται περίεργα από τις κινήσεις του μικρού πλάσματος που μεγάλωνε μέσα μου, αλλά για κάποιο λόγο, δεν ένιωθα το σύνδεσμο σε τόσο μεγάλο βαθμό. Για άλλες γυναίκες το αίσθημα της μητρότητας γεννιέται με τη σύλληψη, σε άλλες υπάρχει με το που φτάνεις σε μια «κατάλληλη ηλικία» και «χτυπάει το βιολογικό σου ρολόι» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Άλλες απλά βλέπουν παιδιά κι αλλάζουν δρόμο. Δεκτό και σεβαστό κι αυτό. Συνέχεια

Τα αγαπημένα: Μία πρό(σ)κληση!

Με μεγάλη χαρά αποδέχτηκα την (ημιεπίσημη) πρόσκληση της αγαπημένης Μαρίας του Shabby Mommy για να γράψω μία λίστα με τα αγαπημένα μου. Με τη Μαρία βρήκα πολλά κοινά όπως και με ορισμένες άλλες bloggers που δέχτηκαν την πρόσκληση.

Η αλήθεια είναι ότι μπήκα σε μία διαδικασία να σκέφτομαι τι από όλα αυτά τα βιβλία, τις μουσικές, τους προορισμούς θα μπορούσε να είναι αγαπημένο μου. Και το απόλαυσα πολύ! Το «κακό» είναι ότι συνειδητοποίησα πως έχω πολλά αγαπημένα σε ορισμένες κατηγορίες και δυσκολεύομαι πολύ να διαχωρίσω και να επιλέξω, οπότε συγχωρήστε με αν σε μερικά δεν δώσω μία μόνο απάντηση.

Bear with me!

Copy of BooksTravel Συνέχεια

Η ανακύκλωση, η χρήση της πλαστικής σακούλας και ο σεβασμός στη φύση ως τρόπος ζωής

nature-wallpapers-2

Είμαστε μία χώρα που κρατάει σταθερά πρωτεία σε πολλές λάθος κατηγορίες. Κι αυτό ισχύει πολλά χρόνια τώρα, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά, παρόλη την συγκριτικά υψηλότερη πρόσβαση του πληθυσμού στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και παρόλη την πλέον δεδομένη επαφή μας με άλλες χώρες του εξωτερικού. Θαυμάζουμε πάντα τον εύρυθμο τρόπο λειτουργίας τους, την τήρηση των κανόνων, αλλά, στην συντριπτική μας πλειοψηφία, αρνούμαστε να τα εφαρμόσουμε στη δική μας χώρα.

Εντός των συνόρων μας πέφτουμε πάντα στην παγίδα του «ωχ αδερφέ, εγώ θα σώσω τον τόπο;» Συνέχεια

10 πράγματα που αγαπώ σε σένα

 

img_2936

  1. Τα χέρια σου. Σε παρακολουθώ καμιά φορά, όταν παίζεις κιθάρα, όταν μαγειρεύεις. Με τα μακριά σου δάχτυλα. Τα λατρεύω αυτά τα χέρια.
  2. Ο τρόπος που δίνεσαι όταν ασχολείσαι με κάτι που πραγματικά σε ενδιαφέρει. Αφοσιώνεσαι. Προσπαθείς και παλεύεις για να φτάσεις στον στόχο σου με κάθε τρόπο.
  3. Ο τρόπος που αγαπάς τα παιδιά μας. Το πώς παίζεις, πώς τα πειράζεις, το πώς σέβεσαι τη μοναδικότητά τους και με καθησυχάζεις όταν με πιάνουν οι φοβίες και οι υστερίες μου.
  4. Το πως γελάμε με τα ίδια πράγματα. Με τα ίδια πράγματα ακριβώς. Ό,τι ατάκα κι αν πετάξω, θα την πιάσεις αμέσως. Το ίδιο κι εγώ. Κι αυτό ίσχυε από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα. Δέσαμε.
  5. Που όταν πιάνεις ένα βιβλίο στα χέρια σου, το πρώτο πράγμα που θα κάνεις είναι να το ανοίξεις και να μυρίσεις τις σελίδες.
  6. Που είσαι ήρεμη δύναμη. Ακόμα κι όταν αγχώνεσαι. Δε βιάζεσαι, δεν σαμποτάρεις τον εαυτό σου. Έχεις το κουράγιο να παίρνεις αποστάσεις από τις καταστάσεις και να κρίνεις με ηρεμία. Και με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρεσαι και στους ανθρώπους.
  7. Η μεταδοτικότητά σου και ο τρόπος που επιχειρηματολογείς. Μπορείς με τρεις απλές κουβέντες να πεις αυτά που εγώ χρειάζομαι τρεις σελίδες για να αναλύσω. Και να είσαι και to the point.
  8. Το πόσο ο εαυτός μου είμαι μαζί σου. Δε με απασχολεί να αποδείξω τίποτα. Είμαι απλά εγώ και είμαι καλά.
  9. Ο τρόπος που με αγαπάς, με στηρίζεις, με περιβάλλεις με τη διαρκή σου προσοχή. Που προτιμάς να μην απαντήσεις, προκειμένου να αποφύγεις καυγά (ακόμα κι όταν πάω γυρεύοντας).
  10. Που, όταν γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί, ερχόσουν επί 5 μέρες στο μαιευτήριο το πρωί πριν τις καθαρίστριες κι έφευγες πάντα τελευταίος το βράδυ για να είσαι μαζί μας. 15ωρα σε μια καρέκλα. Και θα έκανες το ίδιο και στο δεύτερο, αν δε σε περίμενε ένα 18μηνο μωρό στο σπίτι.

Συνέχεια

4ο Χριστουγεννιάτικο Post: Καινούριος χρόνος, καινούριες ανάσες

f_0668

Painting: Vincent Van Gogh, First Steps (after Millet)- January 1890

 

Με το που περνάνε τα Χριστούγεννα, έχω πάντα την αίσθηση ότι έχουν τελειώσει και οι γιορτές. Πιο πολύ είναι η προσμονή των γιορτών, για μένα, παρά οι ίδιες οι γιορτές. Δεν ξέρω πώς μου έχει δημιουργηθεί αυτό το συναίσθημα, αλλά έτσι μου βγαίνει πάντα. Με το πού περνάει η Πρωτοχρονιά, αρχίζω να σκέφτομαι το ξεστόλισμα. Και σιχαίνομαι το ξεστόλισμα. Κι έτσι, σχεδόν πάντα, στις αρχές του χρόνου, έχω μια ελαφριά θλίψη. Λίγο ο χρόνος που έφυγε, λίγο το σπίτι που θα μου φαίνεται άδειο χωρίς τα στολίδια και το δέντρο, λίγο τα παιδιά που μεγαλώνουν με ρυθμούς που δεν προλαβαίνω (λες και θα μπορούσα ποτέ να αιχμαλωτίσω το χρόνο). Και τσουπ! νατη η μεθεόρτια θλίψη. Όχι τίποτα το φοβερό, βέβαια. Συνέχεια