Παιδί, Σκέψεις

Σχετικά με τις φωτογραφίες παιδιών στο διαδίκτυο

161213135658-05-kids-on-cell-phones-health-shutterstock-316845479-super-tease

Πρόσφατα έγινε θέμα στην «χώρα του instagram» περί της έκθεσης ανηλίκων στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα του κατά πόσο επιτρέπεται γονείς να εκθέτουν φωτογραφίες των παιδιών τους.

Δεν έχω ιδέα τι έδωσε το έναυσμα μιας τέτοιας «συζήτησης», αν και κατά καιρούς γίνεται θέμα στα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν θέλω να κρίνω και να κατακρίνω κανέναν. Δεν είναι στη φύση μου το να έρχομαι σε αντιπαραθέσεις και δε θεωρώ ότι η άποψή μου πρέπει να τους αφορά όλους. Στην τελική… who cares κοπέλα μου;;;

Θα ήθελα μόνο να πω το λόγο που εγώ αποφεύγω να εκθέτω τα παιδιά μου σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (και ιδιαίτερα όταν είναι «ανοιχτές στο κοινό», όπως αυτές που αφορούν το blog).

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν με ενοχλεί το να βλέπω φωτογραφίες παιδιών στο διαδίκτυο. Είναι ορισμένες instagramers που ανεβάζουν καταπληκτικές φωτογραφίες των παιδιών τους που δεν χορταίνω να τις χαζεύω.  Έχω φίλους στο fb που βάζουν καμια φωτογραφία των παιδιών τους μια-δυο φορές το 3μηνο ή το 6μηνο ή το χρόνο. Και χαίρομαι να τα βλέπω. Ένας θεός ξέρει πόσο έχω περάσει κι εγώ τις φάσεις που θέλω να δείξω σε όλο τον πλανήτη -λέμε τώρα- τα «καμάρια μου» και να κοκορευτώ κι εγώ σα μάνα (γιατί, ως γνωστόν, άλλη παιδί δεν έκανε, μόνο η Μαριώ το Γιάννη). Και το «1-2 φωτογραφίες το χρόνο» δε μου φαίνεται καθόλου κακή ιδέα αλλά… με σταματάει αυτό το κάτι..

Δε θεωρώ ότι τα παιδιά μου είναι κτήμα μου. Τα μεγαλώνω, τα ανατρέφω όσο καλύτερα μπορώ, προσπαθώ να τα προστατεύω και να τα καθοδηγώ, όσο μου επιτρέπει η διαρκής τους εξέλιξη. Αλλά δε μου ανήκουν. Είναι αυτόνομες προσωπικότητες. Κι όσο μεγαλώνουν μου το «υπενθυμίζουν» με όλο και μεγαλύτερη ένταση.

Η τωρινή φουρνιά των χρηστών των social media είμαστε αρκετά «φρέσκοι» στο θέμα της έκθεσης ανηλίκων που ακόμα δεν έχουν ενηλικιωθεί. Νιώθω ότι δεν έχω το δικαίωμα να εκθέτω την καθημερινότητά τους. Ειδικά σε κόσμο που δεν τα γνωρίζει καν. Γιατί είναι ανήλικα και δεν γνωρίζουν ακριβώς τι θα πει «η φωτογραφία μου είναι στο facebook». Κι επειδή… δεν έχω πάρει την άδειά τους για κάτι τέτοιο. Για να βάλω φωτογραφίες φίλων μου, θα πάρω πάντα την άδειά τους. Γιατί τα παιδιά να αποτελούν εξαίρεση; Και τι μπορεί να σηματοδοτήσει η τωρινή τους έκθεση στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.

Θα μου πεις (και θα έχεις δίκιο): πιστεύεις ότι δεν θα εκτεθούν κι από μόνα τους μια μέρα;

Το ξέρω, δεν είμαι αφελής, ούτε θεωρώ ότι πρέπει να τα μεγαλώσω σε γυάλα για να είναι ασφαλή. Και τα λάθη τους θα τα κάνουν και θα κριθούν γι’ αυτά και τον θαυμασμό θα επιζητούν, όπως τον επιζητούσαμε όλοι μας στην τρυφερή ηλικία των 12 χρόνων και των 15 και των 22 και ακόμα και στα 30φευγα μας. Βέβαια, με άλλα μέσα και υπό άλλες συνθήκες, αλλά κάποιες ανθρώπινες ανάγκες παραμένουν και θα παραμένουν ίδιες.

Μπορεί να φαίνεται ότι το παρα αναλύω τώρα, αλλά είναι κατασταλαγμένη σκέψη από καιρό που -για κάποιο λόγο- ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ.

Χωρίς καμία διάθεση κριτικής -επαναλαμβάνω- ή υπόδειξης. Ο καθένας παίρνει τις αποφάσεις του για θέματα που αφορούν τον ίδιο και την οικογένειά του και δεν αφορούν κανέναν στην τελική.

Απλά και μόνο ως μια άλλη οπτική.

Σκέψεις

Αγαπημένο Φθινόπωρο

IMG_5819

Φθινοπωρινό Ημερολόγιο

Σ’ αυτή χαρίζω τούτο το Σεπτέμβρη,

Σ’ αυτή που το φθινόπωρο λατρεύει

Που χαίρεται τα δέντρα δίχως φύλλα

Και τη φωτιά στο τζάκι να θεριεύει.

Σ’ αυτή και τον Οκτώβρη αφιερώνω

Κι ολάκερο της ζήσης μου το χρόνο

Στα χέρια της που είναι κομπολόι,

Πότε γλυκόπιοτο κρασί και πότε μοιρολόι.

Φεύγοντας μου άφησε μονάχα τ’ άρωμά της

Το σπίτι που στους τοίχους του χορεύει η σκιά της.

Στα όνειρά μου μπλέκονται τα λαμπερά μαλλιά της

Και στο Λονδίνο η θύμηση απ’ τα ζεστά φιλιά της. Continue reading «Αγαπημένο Φθινόπωρο»

Κίνηση, Σκέψεις

Γυμναστική κι έλλειψη χρόνου

adriene-01-960x800_tcm66-151793Όποιος ισχυρίζεται ότι δεν έχει πει (τουλάχιστον μία φορά) ότι «δεν έχει χρόνο να γυμναστεί» ψεύδεται. Για πολλούς από εμάς είναι και η μόνιμη δικαιολογία μας, απλά για να μην την επιδιώκουμε ποτέ.

Δε θα αναλωθώ στην αξία της γυμναστικής για τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας. Οποιουδήποτε είδους γυμναστικής. Χιλιοειπωμένα -τα έχω χιλιοπεί κι εγώ σε άλλο post. Θα επικεντρωθώ στους τρόπους που μπορούμε να εντάξουμε τη γυμναστική στη ζωή μας, όταν το 24ωρο μοιάζει να μη φτάνει ούτε για «μαμ, κακά και νάνι»! Ξέρω ότι είσαστε πολλοί αυτοί που νιώθετε ακριβώς τι εννοώ. Πώς να ξεκινήσει κανείς γυμναστήριο, όταν ο χρόνος που απαιτείται ακόμα και για να φτάσει κανείς εκεί (ή και να βρει να παρκάρει, πολλές φορές) είναι πολύτιμος; Όταν το γυμναστήριο δεν ανοίγει από τις 6 το πρωί ή δεν κλείνει μετά τις 12 το βράδυ (που θα έχουν κοιμηθεί και τα παιδιά). Και τι μας φταίνε και οι κακόμοιροι εργαζόμενοι των γυμναστηρίων, δηλαδή. Continue reading «Γυμναστική κι έλλειψη χρόνου»

Σκέψεις

Νέος χρόνος, Καινούρια ξεκινήματα, Επανεκκινήσεις

 

untitled

Δεν ανήκω ιδιαίτερα στους ανθρώπους που κάνουν ανασκοπήσεις, resolutions και δε συμμαζεύεται. Τουλάχιστον, όχι ενσυνείδητα και μεθοδικά. Continue reading «Νέος χρόνος, Καινούρια ξεκινήματα, Επανεκκινήσεις»

Σκέψεις

Είναι κι αυτές οι μέρες…

seaboat

…που δεν έχεις κουράγιο να σηκώσεις ούτε μια κάλτσα από το πάτωμα. Που οι στοίβες τα ασιδέρωτα περιμένουν μέρες ατελείωτες (και σε λίγο θα αρχίσετε να φοράτε ό,τι έχει μείνει από καλοκαιρινά). Που δεν έχεις τη δύναμη να σκεφτείς με «ενσυναίσθηση», γιατί απλά έχεις αναλωθεί στο να πληρώνεις λογαριασμούς, να υπολογίζεις τι θα χρειαστείς μέσα στο μήνα, να τρέχεις από τη δουλειά, στο μαγείρεμα, στο διάβασμα και στις δραστηριότητες των παιδιών και πάλι πίσω στη δουλειά. Που ο χρόνος για ξεκούραση, χαλάρωση, αυτοδιάθεση είναι απλά μηδενικός. Continue reading «Είναι κι αυτές οι μέρες…»

Παιδί, Σκέψεις

Αδέρφια

Είμαι στη θέση του συνοδηγού.

Το βλέμμα μου χάνεται σε ατελείωτους ελαιώνες. Πραγματικά ατελείωτους. Ευλογημένος τόπος, ευλογημένα χώματα. Πλούσια. Λουσμένα στο φως.

Πίσω μου ακούω φωνές χαρούμενες. Ακούω το ραδιόφωνο από τη μία και τις φωνές τους από την άλλη που παίζουν. Φτιάχνουν ιστορίες, χασκογελάνε, μοιράζονται μυστικά, αδιαφορούν για τη σοβαρότητα, χλευάζουν το μέλλον και το τι μπορεί να επιφυλάσσει.

Έχουν εμάς να ανησυχούμε γι’αυτό. Continue reading «Αδέρφια»

Παιδί, Σκέψεις

Το φαρμακείο των διακοπών

Vacation

Μιας και βρισκόμαστε ήδη στην καρδιά του καλοκαιριού και ορισμένοι έχουν ήδη ξεκινήσει τις διακοπές τους (και μιας και το επάγγελμά μου είναι σχετικό), αποφάσισα να παραθέσω όσο πληρέστερα μπορώ μια βασική λίστα με τα φάρμακα που καλό είναι να έχουμε μαζί μας στις εξορμήσεις μας. Ειδικά για τα παιδιά, αλλά και για τους ενήλικες ως πρώτες βοήθειες. Continue reading «Το φαρμακείο των διακοπών»